Klimmen en dalen en klimmen en dalen en klimmen en dalen...

Het moet midden in de nacht geweest zijn dat ik wakker werd van het gejank van een baby een paar tenten verderop. Meteen gingen mijn gedachten terug naar een vakantie lang geleden, ook in Frankrijk (de Corrèze dacht ik) waar onze tijdelijke buren eveneens meenden te moeten gaan kamperen met een pasgeboren baby... Die nacht ben ik in mijn onderbroek de caravan uitgelopen om mijn beklag te doen. Heb je eindelijk vakantie kun je niet slapen door een huilbaby van de buren. Ga dan ff een jaartje Roompotten met je kindje 🥴 tot ze oud genoeg zijn om ook te kamperen.

Bovenstaande opgeteld bij het feit dat de camping sowieso erg tegenviel (geen beleving) maakte dat we er vanochtend zo snel mogelijk vanaf wilden. Om 08.15 uur zaten we dan ook al weer op de fiets om te beginnen met een mooie afdaling, om Vezelay te verlaten.

De hele route vandaag lag in het teken van klimmen en dalen. Korte klimmen, langere klimmen en dito afdalingen. Na een lange klim van ca. 4,5 km bereikten we het hoogste punt van de route tot nu toe, 361 meter. Niet super hoog, maar toch het vermelden waard. De klim was zelfs benoemd tot heuse col... 

De temperaturen liepen al weer snel op vandaag maar het verschil met gisteren waren de enorme dreigende koppen aan de lucht waar zo nu en dan een spettertje regen uit viel. Uiteindelijk bleef het vooral bij dreigen. In Corbigny vonden we een supermarkt waar we wat fruit, kwark en een grote fles water kochten die we verderop in een schaduwrijk parkje verorberen. 

Zo fietsten we vandaag al klimmend en dalend en genietend van prachtige panorama's richting weer een andere camping. Halverwege één van de pittige klimmen hijgden we even uit in Saint-Révérien op het dorpsplein. Toevallig stond daar net een klein familie-circus die daar die dag een voorstelling zou verzorgen. Een jong ventje sprak ons in het Frans aan en vertelde o.a. dat het circus heel Frankrijk doortrok. Ook was hij benieuwd naar wat wij deden en waar wij vandaan kwamen, daarna verdween hij weer in de circustent. Achter de truck lag een slaperige hond en een alerte lama, verderop stond een soort Shetland pony te grazen van wat verse hooi. Zo'n soort circus was het dus.

In de laatste kilometers hadden we nog een tweetal Camino getinte ontmoetingen. Eerst passeerden we een Franse moeder en dochter die een deel van de Chemin de Jaques (de Franse benaming van de Camino) deden tussen Vezelay en Nevers. Iets later kwamen we langs een Gite waar een man met een muurtje bezig was. Terwijl wij langsfietsen sprak hij ons aan met 'goedendag', het bleek een Nederlander, Ton, die een Gite was begonnen aan de Chemin de Jacques met als doel pelgrims op te vangen. Na een kort geanimeerd gesprek, een fotomoment en een poging zijnerzijds om ons tot een verblijf over te halen fietsten wij toch weer verder richting Prémery , een supermarkt en de camping. Daar aangekomen begon ons ritueel van tent opzetten, stoeltjes en tafeltjes uitvouwen, bak chips  klaarzetten (niet omdat het lekker is maar om het zout verlies aan te vullen, functioneel dus) en twee halve liters bier openen, ieder één en ook functioneel want koud en dorstlessend, buiten het feit dat het een herstel drankje wordt genoemd. Ikzelf geniet meestal daarna nog van een tweede biertje , oudere mensen herstellen langzamer namelijk.

Zo zitten we nu op een betere camping in de zon in Prémery.

DE KNIE:  Ik krijg elke dag veel reacties op mijn verslagen en in een aantal wordt mijn knie benoemd in de zin dat het weer goed zou gaan. Dit is niet helemaal zo als het is. Dat ik nog steeds fiets is mede te danken aan mijn hoofdsponsor Paracetamol. Elke dag neem ik voor het fietsen 1000 mg en, indien nodig, gedurende de dag nogmaals. Afhankelijk van de zwaarte van het parcours helpt dat meer of minder. Twee dagen geleden had ik na een kort ritje naar Châblis b.v. stekende pijn in de bewuste knie zonder paracetamol. Ik probeer dus vooral pijnloos te fietsen tot we in Tours zijn. Straks thuis heb ik dan eindelijk tijd om de geadviseerde week rust te nemen... Omdat ik niet elk verslag wil klagen over mijn knieproblemen benoem ik het niet steeds. 

 HET WEER: Wat het weer betreft leg ik slechts vast wat ik ervaar. Als ik schrijf 'Het regende vandaag de hele dag' dan is dat slechts een weergave van de feiten en geen klagen. Voor 'Het was warm vandaag' geldt precies hetzelfde vanzelfsprekend. Ik wil het maar even gezegd hebben!

Au prochain reportage!