Etappe 9: Waubach/Landgraaf -Vaals

Zo, het zit erop wat het fiets gedeelte van deze onderneming betreft! Na  45,6 relaxte maar wel inspannende kilometers heb ik het zuidelijkste puntje van de landsgrens tussen Nederland en Duitsland bereikt...

Ik had gisteren al besloten dat ik het vandaag kalm aan ging doen en niet alleen vanwege de hitte. Vandaag moest er serieus geklommen worden. Zo'n 600 hoogtemeters in het relatief korte stuk van de camping in Landgraaf tot het drielandenpunt in Vaals. 

Vanuit het vertrek moest ik eerst weer de grens en mijn track opzoeken die ik gisteren had verlaten om de camping te bereiken. Nou die had ik gauw gevonden. Ik reed nog wel een keer verkeerd maar werd door Dorus weer op het juiste spoor gebracht (zie foto). Daarna ging het weer een heel stuk langs de Duitse grens met gelijk al een eerste pittige klimmetje. Vervolgens golfde het wat tot Herzogenrath waarna ik in Kerkrade ineens een fietspad  van max 18% voor de kiezen kreeg.  Even dacht ik ' waarom ligt de grens dwars door Kerkrade en welke geleerde legt een fietspad aan met 18% stijgingspercentage? Ja, zo snap ik dat iedereen massaal aan de E-bike gaat... Maar ik kan jullie wel melden dat Hansie op eigen kracht met bepakking en het hart in de keel deze puist fietsend  wist te overleven 💪.

Vervolgens doorkruiste ik de 'koempel stad' Kerkrade, omdat de grens hier nu eenmaal dwars doorheen loopt. Eenmaal weer buiten de stad en in landelijk gebied kwam ik erachter dat ik me nog even in moest smeren en daarvoor stopte ik op een plek in de schaduw met uitzicht op een weiland vol paarden. Door het geluid van mijn remmen schrok een familie Korhoen zich een veertje en vlogen rap het struikgewas in (waarschijnlijk was dat dus wat Toon Hermans altijd hoorde in dat struikgewas).

De route ging strak verder langs de grens, dan weer in Nederland, dan weer in Duitsland met steeds fraaie uitzichten over het zonovergoten heuvelland. Omdat ik zo heerlijk in de relax modus fietste merkte ik soms niet dan ik aan het klimmen was, maar dat deed ik zeker. Om in het plaatsje Orsbach te komen ging de weg bijna 2 km lang met wisselende percentages omhoog en dat aan de zonzijde van de heuvel. Een blik op mijn Garmin leerde me echter wel dat Vaals niet ver meer was en in de verte zag ik de contouren van de uitkijktoren al opdoemen...

Eerst nog maar eens flink afdalen in de wetenschap dat er daarna nog een laatste lange, stevige klim zou volgen, die naar de finish. 

Ik had de Vaalserberg, waarop het drielandenpunt gelegen is, natuurlijk vaker beklommen. Met de racefiets en ook wel met de Santos met bepakking (Tour d' Limbourg). Maar dit keer kwam ik vanuit een andere richting, namelijk vanuit het oosten en vanaf het uiterste ZO- puntje van de grens. En precies vanaf daar begon de klim naar mijn eindpunt. 4,4 km lang serieus klimmen met mijn shifter op standje 2 en 1 oftewel de twee lichtste verzetjes. In de laatste kilometer vlogen een tweetal E-bikes mij met hoge snelheid voorbij. En dan altijd maar zeggen dat hij in de 'eco-stand'  staat 😉.

De laatste 500 meter naar het Drielandenpunt is weer redelijk vlak, zodat mijn benen weer even konden herstellen voor de triomfantelijke aankomst bij het monument! Helaas was het daar zo druk dat een foto van 'me and my bike' geen optie was. Daarom maar een aantal alternatieve foto's gemaakt. Daarna sjeesde ik naar De Bokkerijder en beloonde mijzelf met koffie en Limburgse Vlaai...

Inmiddels zit ik al lekker op camping Hoeve De Gastmolen in Lemiers. De duurste camping van allemaal, maar zeker ook de mooiste. Hier blijf ik twee nachten staan om zaterdag weer naar huis te treinen. Morgen dus een rustdag, even niet fietsen maar gebruik maken van het gratis openbaar vervoer. Over de zaterdag wil ik het nog maar niet hebben want mijn ervaringen met fiets  en trein zijn, vriendelijk gezegd, WAARDELOOS.

8 dagen geleden begon ik aan een zelf bedacht avontuur, langs de grens fietsen van noord naar zuid. Nu ca. 700 km verder heb ik ongeveer 650 km aan nieuwe wegen ontdekt. Heb ik gezien hoe mooi het grensgebied tussen ons land en Duitsland is. Met als hoogtepunten het hoogste noorden in het begin, Twente en de Achterhoek in het midden en de heuvels van Limburg in het zuiden. Zelden heb ik meer variatie aan landschappen gezien dan de afgelopen week. Ik heb ontdekt dat als je zelf zo'n route maakt, je ook wel eens een onbegaanbaar pad treft die je dan toch op fietst, om er vervolgens achter te komen dat het na een paar honderd meter gewoon een hardstikke mooi pad is met fantastische uitzichten. Eigenlijk raad ik iedereen aan eens zo'n tocht te maken en de avonturier in jezelf te ontdekken. Je zult er geen spijt van krijgen...

Tot over 3 weken voor een nog groter avontuur! Dan weer gezellig met Jeannette.